westiarki

SIOSTRY WESTIARKI

Strona główna

Powitanie

Historia kościoła

Konarzyny
i okolice

S. Grażyna Lasoń

ZGROMADZENIE SIÓSTR WESTIAREK JEZUSA (Congregatio Sororum Vestiariarum lesu)

Nazwa "WESTIARKI" pochodzi od łacińskiego vestio, vestire - szycie szat, ubrania. A więc westiarki Jezusa to siostry szyjące szaty dla Pana Jezusa.

Zgromadzenie zostało założone przez bł. Honorata Koźmińskiego kapucyna (1829-1916) przy współudziale m. Sabiny Józefy Kaweckiej (1821-1886) 12 listopada 1882 r. w Zakroczymiu. Jest ono jednym z wielu zgromadzeń niehabitowych zapoczątkowanych przez bł. Honorata w oparciu o Regułę św. Franciszka z Asyżu. Swoją działalność rozpoczęło w Zagórowie w diecezji włocławskiej, gdzie został założony pierwszy dom zakonny z pracownią szat kościelnych i nowicjatem. W następnych latach powstał dom we Włocławku i w Warszawie. W 1898 r. ordynariusz włocławski, bp Kazimierz Bereśniewicz, wydał list pochwalny, udzielając kościelnej aprobaty jako "związkowi religijnemu na prawie diecezjalnym", a w 1929 r. ordynariusz archidiecezji warszawskiej, kard. Aleksander Kakowski, wydał dekret erekcyjny pracowni "Wdzięczna Praca"

W latach międzywojennych nastąpił rozwój zgromadzenia, kontynuowany również po wojnie. Powstawały nowe domy, a liczba sióstr systematycznie wzrastała. Zgromadzenie jest zatwierdzone przez Stolicę Apostolską na prawie papieskim

Charyzmatem Zgromadzenia jest kult Eucharystii poprzez adorację wynagradzającą oraz troskę o miejsca kultu w duchu św. Franciszka z Asyżu.

Zadaniem Zgromadzenia jest troska o miejsca kultu, o świątynie, w których w szczególny sposób jest obecny Chrystus. Siostry westiarki - realizując zlecone przez Założyciela zadania - w większości domów prowadzą pracownie haftu lub szycia, w których wykonują szaty liturgiczne (ornaty, stuły, chorągwie) i bieliznę kościelną (alby, komże). W pracowniach wykonywane są również sztandary dla instytucji świeckich.

W trosce o miejsca kultu siostry westiarki pracują jako zakrystianki, dbając o porządek i czystość paramentów liturgicznych.

Błogosławiony Założyciel zlecając nam zadanie troski o miejsca kultu, o świątynie uwrażliwiał siostry także na żywe świątynie serc ludzkich. Dlatego zlecił nauczanie dzieci, aby przygotowywać je na godne przyjęcie Jezusa Eucharystycznego.

Duchowym wymiarem troski o miejsca kultu jest pielęgnowanie i szerzenie przez siostry westiarki adoracji wynagradzającej dla zadośćuczynienia za grzechy i zniewagi wyrządzane Jezusowi obecnemu w Najświętszym Sakramencie.

Prace nie związane z charyzmatem Zgromadzenie podejmuje tylko w wyjątkowych przypadkach i nie na stałe. Taką właśnie pracę podjęło Zgromadzenie w 1976 r. w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Inspiratorem tego był bp Arthur Krawczak, sufragan diecezji Detroit, duszpasterz Polonii na terenie tej diecezji. Zadaniem sióstr była i nadal jest praca przy polskich parafiach wśród Polonii w charakterze sióstr miłosierdzia. Siostry odwiedzają starszych i chorych, dla tych, którzy sobie życzą - przynoszą Komunię św., zawożą do kościoła na Mszę św., do lekarzy, robią zakupy itp.

Na miarę swoich możliwości siostry w ramach charyzmatu Zgromadzenia troszczą się o kościół parafialny.

W parafii w Detroit, w której zamieszkały siostry, pracował jako asystent ks. Franciszek Wołoszyk. Z tej racji bp A. Krawczak zlecił mu doraźną opiekę i pomoc w znalezieniu odpowiedniego dla sióstr domu.

Ks. Franciszek Wołoszyk pracując przez wiele lat w Stanach Zjednoczonych widział trudne warunki i problemy Polonii, zwłaszcza kapłanów polskich - przechodzących na emeryturę. Dlatego po przejściu na emeryturę chciał stworzyć odpowiednie warunki dla tych kapłanów. Korzystne warunki widział w cieplejszym klimacie. Dlatego wyjechał na Florydę do Sunny Hills i zbudował tam dom (5 pokoi i kaplica), w którym zamieszkał z jedną z sióstr domu w Detroit (potem z dwoma) i świecką Polką, która ofiarowała swoje oszczędności na budowę domu. W następnych latach zostało dobudowane nowe skrzydło dla przyszłych podopiecznych, w którym można objąć opieką kilka osób. Po zakończeniu prac budowlanych została dosłana jeszcze jedna siostra. W ten sposób powstał formalny dom zakonny w Sunny Hills.

Po śmierci ks. Franciszka Wołoszyka dom stał się własnością sióstr westiarek, które kontynuują zapoczątkowane przez niego dzieło pomocy potrzebującym opieki zarówno kapłanom jak i osobom świeckim.

S. Grażyna Lasoń

Matka Generalna Sióstr Westiarek Jezusa, ul. Bracka 23/45 ,

00-028 Warszawa, tel.(0-22) 827-13-91; 827-06-36

Zobacz:

http://www.salwatorianie.pl/miba/strony/s_west.htm